“कतै हराएको छु, आफैंलाई खोज्दैछु” -भावनात्मक आलेख

_कहिलेकाहीँ जीवनको यस्तो मोड आउँछ, जहाँ आफूलाई नै चिन्न गाह्रो हुन्छ । बाहिरबाट सबै कुरा सामान्य देखिए पनि भित्रभित्रै केही टुटिरहेको हुन्छ । मान्छेहरूको भिडमा घेरिएर पनि एक्लोपनले सताइरहेको हुन्छ । सायद म अहिले त्यही अवस्थाबाट गुज्रिरहेको छु । म हिँडिरहेको छु, बोलिरहेको छु, मुस्कुराइरहेको छु, तर यी सबै कामहरू केवल बानी बनेका छन् । वास्तवमा, मभित्रको म कतै हराएको जस्तो लाग्छ ।

एक समय थियो, जब मेरा पनि आफ्नै सपना थिए । ती सपना धेरै ठूला थिएनन्, तर ती मेरा थिए। भविष्यप्रति उत्साह थियो, हरेक नयाँ दिनप्रति आशा थियो । जीवनले जे-जस्ता चुनौतीहरू दिए पनि ती पार गर्न सकिन्छ भन्ने विश्वास थियो । तर समयसँगै धेरै कुरा परिवर्तन भए । परिस्थितिहरू बदलिँदै गए, सम्बन्धहरू बदलिँदै गए, र सायद म पनि बदलिँदै गएँ । यति धेरै परिवर्तन भए कि एक दिन अचानक आफूलाई हेर्दा लाग्यो-म पहिलेको म रहेनछु । सबैभन्दा गाह्रो कुरा आफूलाई हराएको महसुस गर्नु हो । जब मानिसले अरूलाई होइन, आफ्नै अस्तित्वलाई खोज्न थाल्छ, तब जीवन झन् जटिल बन्छ । कहिलेकाहीँ ऐनामा आफ्नो अनुहार हेर्दा पनि त्यो अनुहार परिचित लाग्दैन ।

शरीर उही हुन्छ, नाम उही हुन्छ, तर आत्मा भने कतै टाढा छुटेको जस्तो लाग्छ । मानौँ समयले जीवनलाई अगाडि बढाइरहेको छ, तर मन भने कुनै पुरानो क्षणमै अड्किएको छ । जीवनमा केही व्यक्तिहरू यस्ता हुन्छन्, जसले हाम्रो संसार नै बदलिदिन्छन् । उनीहरूको उपस्थितिले सबै कुरा सहज र सुन्दर लाग्न थाल्छ । उनीहरू हाम्रो खुसीको कारण बन्छन्, हाम्रो आशाको आधार बन्छन् । तर जब त्यस्ता मानिसहरू टाढा जान्छन्, उनीहरूसँगै हाम्रो एउटा हिस्सा पनि हराएर जान्छ । उनीहरूको अनुपस्थितिमा केवल खालीपन बाँकी रहन्छ। त्यो खालीपन शब्दहरूले व्यक्त गर्न सकिँदैन, केवल महसुस गर्न सकिन्छ ।

आज पनि कहिलेकाहीँ विगतका ती दिनहरू सम्झिन्छु । सँगै बिताएका पलहरू, गरेका कुराकानीहरू, सँगै बुनेका सपनाहरू-सबै कुरा स्मृतिको रूपमा मनमा जीवित छन् । समय बित्दै जाँदा सम्झनाहरू धमिला हुनुपर्थ्यो होला, तर केही सम्झनाहरू झन् स्पष्ट हुँदै जान्छन् । जति बिर्सन खोज्यो, उति धेरै याद आउँछ । जति टाढा जान खोज्यो, उति धेरै मन त्यहीँ फर्किन्छ । मानिसहरू भन्छन्, समयले सबै घाउ निको पार्छ । तर सायद केही घाउहरू यस्ता पनि हुन्छन्, जसलाई समयले निको पार्दैन, केवल बोक्न सिकाउँछ । ती घाउहरू जीवनभर मनको कुनै कुनामा रहिरहन्छन् । कहिलेकाहीँ कुनै गीत सुन्दा, कुनै ठाउँमा पुग्दा वा कुनै पुरानो कुरा सम्झिँदा ती घाउहरू फेरि ताजा भएर आउँछन् ।

तर जीवनको वास्तविकता यही हो-सबै कथा पूरा हुँदैनन् । सबै सपना साकार हुँदैनन् । सबै चाहनाहरू पूरा हुँदैनन् । केही सम्बन्धहरू केवल सम्झना बन्नका लागि जन्मिएका हुन्छन् । हामीले चाहेर पनि केही मानिसहरूलाई आफ्नो जीवनमा सधैंका लागि राख्न सक्दैनौँ । उनीहरू टाढा जान्छन्, तर उनीहरूले छोडेका सम्झनाहरू भने सधैं साथमा रहन्छन् । सायद म अझै पनि आफूलाई खोजिरहेको छु। सायद म अझै पनि त्यो पुरानो हाँसो, त्यो पुरानो उत्साह र त्यो पुरानो विश्वास खोजिरहेको छु । तर एउटा कुरा भने निश्चित छ-हराउनु भनेको अन्त्य हुनु होइन । कहिलेकाहीँ आफूलाई फेरि भेट्नका लागि पनि हराउनुपर्छ ।

यद्यपि आज म आफूलाई हराएको महसुस गरिरहेको छु, मनको कुनै कुनामा अझै एउटा सानो आशा बाँकी छ कि एक दिन म फेरि आफूलाई भेट्नेछु । अहिलेलाई भने म केवल एउटा अधुरो कहानी हुँ-यस्तो कहानी, जसको सबैभन्दा ठूलो खोज नै आफ्नो हराएको अस्तित्वलाई फेरि भेट्नु हो ।

_विवस रेग्मी
स्वर्गद्वारी नगरपालिका ३ भिङ्री, प्युठान ।।